วันจันทร์ที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553

โตเกียว โซนาต้า


"กลับมาแล้วเหรอ กลับมาแล้วครับ กินข้าวแล้วยัง เดี๋ยวแม่ทำให้ทานนะ" 

 สี่ประโยค นี้เราจะได้ยินหลายต่อหลายครั้งใรเรื่องนี้ ซึ่งที่ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองราวกับหุ่นยนต์ที่ตั้งโปรแกรม เพื่อให้มีชีวิตที่มั่นคงในเมืองใหญ่ที่ทุกอย่างหมุนเวียนภายใต้คำว่าทุนนิยม

เป็นเรื่องราวตีแผ่วิกฤติครอบครัวชนชั้นกลางญี่ปุ่นในยุคทุนนิยมเสื่อมสลาย เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเมื่อหัวหน้าครอบครัวอย่าง “ริวเฮย์” ถูกบีบเลย์ออฟจากงานผู้จัดการแผนกธุรการที่ทำมาเป็นสิบๆปี แต่ไม่ยอมบอกความจริงเรื่องนี้ให้ที่บ้านรู้ ขณะที่ลูกชายคนโต “ทากะ” นักศึกษามหา’ลัยเด็กแนวตัดสินใจไปเป็นทหารให้กับกองทัพสหรัฐในภารกิจพิเศษที่อิรัก ลูกชายคนเล็ก “เคนจิ” ขัดคำสั่งพ่อแอบไปเรียนเปียโนเพราะใจรัก ส่วนคุณแม่ “เมงุมิ” ที่ทำหน้าที่เป็นทั้งเมีย, แม่ของลูก และแม่บ้าน ก็คอยเป็นตัวกลางที่ช่วยประคับประคองความสัมพันธ์ในบ้าน



ทฤษฎีสังคม
      ทฤษฎีโครงสร้าง-หน้าที่ (Structural-Functional theory)
โครง สร้างของสังคมเป็นเสมือนร่างกายที่ประกอบด้วยเซลล์ต่างๆและมองว่าหน้าที่ของ สังคมก็คือ การกระทำหน้าที่ของอวัยวะส่วนต่างๆของร่างกาย โดยแต่ละส่วนจะช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกันเพื่อให้ระบบมีชีวิตดำรงอยู่ ได้ ก็เหมือนกับครอบครัว ถ้าคนในครอบครัวไม่มีปฎิสัมพันธ์กันก็จะเกิดปัญหา ดังนั้นสมาชิกในครอบครัวต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน ดูแลค้ำจุน เห็นอกเห็นใจกัน เปิดใจพูดคุยยอมรับและเชื่อใจกันเท่านั้นหน่วยทางสังคมเล็กๆอย่างสถาบันครอบ ครัวก็จะมีความแข็งแรงและเป็นภูมิคุ้มกันที่ดีให้กับสมาชิกในครอบครัว

หากเป็นพ่อ
ผมจะบอกเรื่องที่ผมตกงานให้กับทุกคนในบ้านรับรู้เพื่อที่จะได้ช่วยกันแก้ปัญหาและช่วยกันประหยัดในครอบครัว จากในเรื่องแม่ยังอยากได้รถทั้งๆที่พ่อตกงาน แต่ถ้าแม่รู้ว่าพ่อตกงานความอยากได้รถของแม่ก็จะหายไป ไม่ปิดบังปัญหาที่ตกงานจะบอกให้ทุกคนในครอบครัวรู้

หากเป็นแม่
สิ่งที่ผมจะทำ คือ การดูแลสามีและลูกๆ ทำความสะอาดบ้าน และช่วยเหลือแบ่งเบาภาระของสามีพูดคุยกับสามีในเรื่องต่างๆ ชวนกันออกไปเที่ยวนอกบ้าน และคอยสังเกตุพฤติกรรมของสามีในเรื่องที่ผิดไปจากเดิมอยู่เคียงข้างสามีให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และพยายามทำให้คนในครอบครัวได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น 

หากเป็นพี่คนโต
ผมจะไม่ทำให้พ่อแม่ต้องลำบากใจและช่วยพ่อแม่แบ่งเบาภาระเช่น ช่วยทำงานพิเศษมาจุนเจือครอบครับ มีะไรก็พูดคุยกับพ่อกับแม่ เคารพและให้ความนับถือพ่อแม่


หากเป็นน้องคนเล็ก
ผมจะบอกเรื่องที่อยากเล่นเปียในให้พ่อและแม่ทราบและบอกจุดประสงค์และอธิบายให้พ่อแม่รู้และสัญญาว่าผมจะจริงจังกับการเล่นเปียโนและยอมรับการตัดสินใจของพ่อแม่ และผมจะไม่เอาเรื่องที่เห็นครูอ่านหนังสือโป๊มาพูดในชั้นเรียนแบบนั้นเพราะมันเป็นการดูถูกครูบาอาจารย์ของตนเอง


หากเป็นตัวเองอื่
ผมจะสร้างความสุขในครอบครัวผมจะดูแลทุกคนในครอบครัวอย่างดี รักและเคารพบิดา มารดา ตั้งใจเรียนหนังสือ ช่วยเหลือและแบ่งเบาภาระในครอบครัวยอมรับฟังความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของสมาชิกในครอบครัว ไม่เอาแต่ใจตัวเอง ต้องตัดสินใจอย่างมีเหตุผลและทำหน้าที่ ที่ตนได้รับอย่างที่สุด

อื่นๆ
หากผมเป็นผู้จัดการบริษัทผมจะไม่ให้ลูกน้องที่ทำงานมานานกับผมออกและอีกอย่างระดับหัวหน้างานส่วนใหญ่จะไม่ค่อยโดนปลดออกเพราะถือว่าเป็นผู้ที่ชำนาญงาน และมีประสบการณ์สูงคนที่โดนออกส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานระดับล่าง

ข้อคิดที่ได้จากภาพยนต์ TOKYO SONATA
ราสามารถค้นพบความสุขได้ใน สภาพปัญหาสังคมที่ตกต่ำ ตราบใดก็ตามที่เราไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นเหยื่อของอัตตาและความอยากที่โตมากเกินไป และ ตราบใดที่เราไม่ปล่อยให้ ภาพลักษณ์หรือศักดิ์ศรี อยู่เหนือ ความรักและครอบครัว สิ่งสำคัญทีสุดในชีวิต คือคนในครอบครัว เมื่อมีปั­ญหาในครอบครัว อย่าลืมใช้ความรักและหลักเหตุผลเป็นกรรมการตัดสิน ไม่ใช้ อารมณ์ หรืออาวุธ 
 



คำถาม
ทำไมครูไม่ยอมรับฝังความคิดเห็นของเด็ก คนเป็นครูควรใช้วิจารณยานในการตัดสินใจให้มากกว่านี้